Voedingsgewassen vindt je over de hele wereld. Sommigen zijn heel bekend. Anderen niet of nauwelijks. Toen Europese kolonisten de oversteek naar de nieuwe wereld Amerika waagden, kwamen zij in aanraking met een voor hun volkomen  onbekende plantenwereld. Via de oorspronkelijke bewoners, de indianen, leerden zij naast hun bekende meegenomen gewassen echter ook nieuwe voedingsplanten kennen.
Apios americana(syn:A. tuberosa) is zo’n gewas. In zijn in 1920 verschenen boek ‘Useful Wild  Plants of the United States and Canada’ citeerde de schrijver Charles Francis Saunders op bladzijde 3 de volgende uitspraak van Dr Asa Grey. “Indeed, Dr Asa Gray (1874)expressed the belief that had civilization started in the New World instead of the Old, this would have been the First esculent tuber to be developed and would have maintained its place in the same class with the potato”. Dr Asa Grey was in zijn tijd één van de belangrijkste botanisten.Vrij vertaald komt het erop neer dat als de beschaving in de nieuwe wereld zou zijn begonnen i.p.v in de oude dan zou de Apios nu  in dezelfde klasse als de aardappel zitten. Overgebleven teksten uit die tijd verhalen regelmatig van de honger die bedwongen kon worden dankzij Apios knollen als de oogst weer eens was mislukt.

Toch heeft Apios het nog steeds niet zo ver geschopt als de aardappel. De knollen bevatten echter meer eiwit en hebben een hogere voedingswaarde dan de aardappel. Voordat je echter een maaltje op je bord kunt scheppen is er wel wat tijd verstreken. Waar aardappel een jaar over doet heeft Apios drie jaar voor  nodig.Apios zou al in 1597 Europa kunnen hebben bereikt. Helemaal duidelijk is dit echter niet. In 1845 was het een van de alternatieven die onderzocht werd naar aanleiding van de massale aardappelziekte in Ierland. In 1885 zette Vilmorin-Andrieux het als siergewas op hun verkoop lijsten.
Vanaf 1985 loopt er een onderzoek naar de mogelijkheden als voedingsgewas bij het Louisiana Agricultural Experiment Station(Blackmon en Reynolds). Er zijn inmiddels een aantal selecties waarvan de  lijn LA85-034 er heel goed uit ziet. In feite is men net als bij bonen op zoek naar meer struikvormige selecties met een hoge knolproductie. Het oogsten van dergelijke types zou dan prima gemechaniseerd kunnen worden.

Los van dit alles is Apios ook een bijzonder mooie klimplant die erg geschikt is voor het laten begroeien van een hek of schutting. Qua blad lijkt Apios wel wat op blauwe regen. Aan de individuele paars-bruinrode bloemen, die in samengestelde bloemtrossen staan, kun je duidelijk zien dat Apios tot de familie van de vlinderbloemigen(Fabaceae) behoort. De losse bloemen lijken wel wat op die van Lathyrus.
Knollen kun je in feite het hele jaar door rooien en planten. Mochten de knollen om wat voor reden dan ook een poosje bewaard moeten worden, dan kan dit het beste bij een graad of 5 (koelkast) in een plastic zak. De knollen kunnen slecht tegen warme droge kamerlucht. Als knollen erg droog zijn geworden kan het soms wel meer dan een jaar duren voor ze weer gaan groeien. Plant de knollen op een diepte van maximaal 10 cm op een plek in de zon of halfschaduw. De plant wordt tussen de 2 en 4 meter hoog. Halverwege de zomer verschijnen de eerste bloemtrossen en dit gaat door tot de eerste nachtvorst. De bloemtrossen geuren heel subtiel naar iets tussen honing en chocola. De meningen lopen overigens nogal uiteen.Na de eerste vorst sterft het bovengrondse deel van de Apios af. De knolletjes kunnen gewoon in de grond blijven. Apios is zeer winterhard. De ondergronds strengen met knollen kunnen d.m.v een ingegraven container zonder bodem goed in toom worden gehouden. Een alles overgroeiend plant is Apios helemaal niet. Het is overigens ook een plant die het prima in een pot of kuip op het terras doet. Apios groeit eigenlijk op alle grondsoorten. Geef regelmatig water en af en toe wat mest. Niet zoals bij de aardappel maar af en toe kunt u een maaltje oogsten. Inmiddels hebben wij zelf Apios gekookt gegeten en het smaakt volgens ons uitstekend. De smaak zit tussen die van aardappel en kastanje in.